मागणे राहून गेले

 कालच्या भेटीत थोडे भेटणे राहून गेले !

भेटतानाही तुला मी पाहणे राहून गेले !

बोललो मी काय तेव्हा लाजली होतीस का तू;

बोलणे ओठात झाले ऐकणे राहून गेले !

थांबले डोळ्यात माझ्या दाटले जे भाव तेव्हा ;

गूज ते माझ्या मनीचे सांगणे राहून गेले !

तापलेले श्वास तेव्हा तापुनी गेले असे की ;

त्या तुझ्या केसात माझे गुंतणे राहून गेले !

छेडिले मी अन् तुझाही चेहरा झाला गुलाबी ;

दंगलो दोघे तरीही रंगणे राहून गेले !

याचना केल्याविना हे दान तू केलेस कैसे?

दान घेतानाच माझे मागणे राहून गेले  !

गझलकार : भागवत बनसोडे